Kontakt z autorem
Blog > Komentarze do wpisu
Akcent graficzny w norweskim standardzie nynorsk, c.d.

Obecnie etymologiczne użycie akcentu ostrego, mocnego i cyrkumfleksu zarezerwowane jest dla bardzo ograniczonej grupy wyrazów, które dzięki akcentowi można rozróżnić od innych zapisywanych w ten sam sposób, ale nieraz wymawianych inaczej. Oto zasady użycia akcentów graficznych we współczesnym języku norweskim:

Akcent ostry (ˊ) używany jest w następujących przypadkach:
a) W nazwach geograficznych i własnych;
Bogotá, Luiz Inácio Lula da Silva, Andalucía, São Tomé og Príncipe, Asunción, itp.
b) W zapożyczeniach z innych języków, głównie z francuskiego, w celu oznaczenia akcentu padającego na ostatnią sylabę;
allé, diaré, diskré, entré, idé, kafé, komité, kupé, moské, supé, trofé, itp.
c) Nad liczebnikiem ein w celu zaznaczenia, że chodzi konkretnie o liczebnik, a nie o rodzajnik nieokreślony;
éin, éi, ALE eitt zamiast *éit
d) Nad kilkoma wyrazami w zależności od znaczenia;
fór (czas przeszły od å fare, dla odróżnienia od przyimka i spójnika for oraz słów fòr i fôr)
blót (ofiara dla bogów, dla odróżnienia od słowa blòt), itp.

Akcent mocny (ˋ) używany jest w następujących przypadkach:
a) W nazwach geograficznych i własnych:
Genève, Liège, Val-d’Isère, itp.
b) W zapożyczeniach z innych języków, głównie z francuskiego;
vis-à-vis, à (przy podawaniu cen), tête-à-tête, à jour, déjà vu, itp.
c) Nad kilkoma wyrazami w zależności od znaczenia:
fòr (kanał irygacyjny, dla odróżnienia od przyimka i spójnika for oraz słów fòr i fôr)
òg (też, dla odróżnienia od spójnika og)
lèt (czas teraźniejszy od å la, dla odróżnienia od czasu przeszłego tego samego czasownika lét)
lùte (namoczyć ługiem, dla odróżnienia od czasownika å lute), itp.

Cyrkumfleks (ˆ) używany jest w następujących przypadkach:
a) W nazwach geograficznych i własnych:
Côte d’Azur, Rhône, itp.
b) W zapożyczeniach z innych języków, głównie z francuskiego;
château, crème fraîche, raison d’être, itp.
c) Nad kilkoma wyrazami w zależności od znaczenia:
fôr (pasza, dla odróżnienia od przyimka i spójnika for oraz słów fòr i fór, ze staronordyjskiego fóðr)
vêr (pogoda, dla odróżnienia od trybu rozkazującego czasownika å vere, ze staronordyjskiego veðr)
kvinnesâl (żeńskie siodło, ze staronordyjskiego sǫðull), itp.

Pozostałe akcenty używane są tylko w nazwach własnych, geograficznych i zapożyczeniach:
a) Cedilla: françoise, garçon, Curaçao
b) Umlaut: salongfähig, gründer
c) Tylda: Agaña, señor, São Paulo
d) Trema (rozłącznik): Citroën, Zaïre, Aïda
…i inne.


Za:
http://no.wikipedia.org/wiki/Diakritisk_tegn
http://www.språkrådet.no/Raad/Skriveregler_og_grammatikk/Aksentteikn/
źródła własne
środa, 15 listopada 2006, qaanaaq87

Polecane wpisy

TrackBack
TrackBack w tym blogu jest moderowany. TrackBack URL do wpisu: